Wczoraj magiczne ciasteczka (masło, cukier, mąka i jajka, nic ponadto, ale nadal magiczne), dzisiaj przychodzę do małego. Na stole książka. Na okładce TO konkretne słowo. Później piszę SMSa z bramki internetowej, żeby wysłać trzeba wpisać hasło. Jako hasło znów pojawia się TO słowo. Czy to jakaś cholerna zmowa? Nie to, żebym narzekała. Ciekawe, ciekawe...

O matko, czuję się upośledzona, cofnięta w rozwoju jakaś. Nie mogę spać. Dwa razy pomyliłam drogę. I za dużo zjadłam.

Jutro przyjeżdża kolejny drugi pies. A, i nie jadę do Wiednia! Od ostatniego weekendu jakoś odechciało mi się tego wyjazdu, ale myślałam - umówiłam się, to pojadę. Jednak 'się samo' rozwiązało, niezależnie ode mnie. Haha, Góra wie co robi. Yeah!

Zmian ciąg dalszy. Kilka centymetrów nad ziemią. Takie rzeczy przychodzą niespodziewanie, kiedy człowiek myśli - że jak to? że niby może być inaczej? A jednak.
Parę dni temu coś porządnie zatrybiło w mojej łepetynce. Jest świetnie. Banan nie schodzi mi z twarzy. Nie pamiętam, kiedy ostatnio wracałam do domu o 6.00 rano, wybawiona, wygadana, trochę napita, szczęśliwa. Miałam na nogach buty-rybki, jakiś miły pan w typie zadbanego kloszarda przywitał się z tymi moimi butami, zaczął karmić je orzeszkami, a potem przez dwie stacje nasze stopy się ze sobą bawiły. Nie zamieniliśmy ani słowa, ale to była tak urocza akcja, że czułam rosnące w środku ciepło.
Są ludzie. Ludzie są fajni. Znalazłam swoje miejsce do przesiadywania - zawsze mi takiego czegoś brakowało. Aaaaach... Wszystko przemija. Te złe dni zwłaszcza :)