No to tak, pierwsza sprawa - miesiąc luty miesiącem abstynencji (prócz jednego wydarzenia), a hasło 'herba zamiast łychy' będzie mi przyświecać. Kolejny zwrotny moment w egzystencji.

Sprawa druga - kto do cholery przykręcił grzejnik? Jest tak cholernie zimno, że nie mam ochoty się nigdzie ruszać. I jeszcze jakieś choróbsko śmiało się do mnie przyplątać, pokrzyżowało plany pójścia w końcu na mecz hokejowy i na koncert. No ale widocznie tak musiało być. Chociaż siedzenie w dwóch swetrach i drgawki z zimna to nie jest najprzyjemniejszy sposób spędzania soboty. I kolano mnie napierdziela. Chodzę po ulicy, jakbym miała kijek w tyłku, byle tylko nie rozwalić sobie kolejny raz tego stawu. Byłaby kiszka.

Dzisiaj Ksena ode mnie sobie pojechała. Do schroniska na sterylizację. Nie będę wnikać w szczegóły, ale mam prośbę - do każdego, kto może czasem tu zagląda i do przekazania dalej - zanim weźmiecie psa i to tak wymagającego jak husky... Pomyślcie, przemyślcie sto razy, poczytajcie o rasie, popytajcie się ludzi, którzy te psy mają. Że w większości przypadków dużo wyją, że lubią wpierdalać pod nieobecność właściciela wszystko, co im sie nawinie, że 'armagedon' to ich drugie imię. Że warczenie niekoniecznie oznacza agresję i chęć zjedzenia wszystkich na obiad; że potrzebują masę, masę ruchu (i nie są najlepszym wyborem dla domatorów lub osób starszych), że to psiaki delikatne i trzeba mieć trochę doświadczenia, żeby się nimi zajmować... I naprawdę nie jest dobrym pomysłem branie takiego psiaka - w dodatku po przejściach, ze schroniska, niesprawdzonego jeśli ma się małe dziecko. Nie chcę wyjść na jakiegoś przemądrzałego speca, bo też wielkiej kariery z tymi psami za sobą nie mam, Ksena była trzecia. Ale wiele da się zaobserwować. A jak już koniecznie się ktoś uprze to niech bierze konsekwencje i chociaż zadzwoni po behawiorystę, a nie wywala psa za drzwi. Ręce opadają.
W każdym razie dziwnie pusto i spokojnie zrobiło się bez trzeciego psa.

Haha, no i egzystencjonalne pierdy z cyklu 'w czym tkwi sedno tęsknoty' - albowiem dopadło mnie to uczucie i zastanawiam się, gdzie ma swoje korzenie. Nie czuję się samotna, a jednak czegośtam brakuje.